هر چه می خواهد دل تنگت بگو

خواستم برای از دست دادنت اشک بریزم

                 ولی یادم آمد که برای بدست آوردنت

تمام اشکهایم را ریخته بودم

عکس میخوای برو تو

با سکوت زیرکانه منو فریاد زدی

با چشات دوست دارم رو تو گوشم داد زدی

با نگاه عاشقت مست مستم کردی

به می و جام و سبو باده پرستم کردی

الهی الهی تا نفس تو سینه هست

بمونی برای من

دست من خیلی حقیرهکه واست یه سایه باشه

اخه خورشیدکی میتونهباشبا همسایه باشه

قصه نگفته بودیتو کتاب سرنوشتم

که بایدلحظه به لحظهتو رو ازنو می نوشتم

یه روزاومدی ازراهازته غبار جاده

ته چشمات غم دریاخسته با پا ی پیاده

تو مثل حادثه بودی  مثل بارون بهاری

کاشکی می شد تو همیشه  برتن تشنم بباری

میدونم تو هم مثل من از جدایی گله داری

بدون این رو واسه عاشقسخته این چشم انتظاری

نتونستم که بدونم توچی هستی و کی بودی

وقتی چشامو گشودمتودیگه با من نبودی

بعد تو تموم فصلاشده پاییز جدایی

منتظر با چشمای خیسمی شینم تا تو  بیایی

توباشي
دلم خواهد همه سوزم تو باشي
وفا دارم شب و روزم تــــو باشي
دلم خواهد اگر ياري گزينــم
كه با او دل به دل دوزم تو باشي

این هم یه قلب قشنگ برای شما 

همیشه کنار ساحل  امید می نشینم

 ساحلی که همدم روزهای تنهایی من است

وبه یاد روزهای رفتنت می افتم

روزی که بر روی شن های ساحل

عکس قلب تیر خورده ای را کشیدی

و گفتی روزی همه قلب ها تیر می خورند و می شکنند

 و من همچنان به آن روزها فکر می کنم

 آهسته می گریم که چرارفتی و قلب من هم شکست

        تو در عرش کبرییایی خود نداری 

    من چون تویی دارم و تو چون خود نداری 

                      در مسلک ما عشق هم آغوشی نیست

                        مهر تو اگر به هسته ما بیفتد

                          هرگز به سرش خیال خاموشی نیست

                 طلب عشق زهر بی سروپایی نکنیم

نازم به ناز آن کس که ننازد به ناز خويش ،

                         ما را به ناز فروشان نياز نيست

تا خدا بنده نواز است به بنده چه نياز است

                  خواهان کسی باش که خواهان تو باشن

                چیزی که لبت ریخت به پیمانه ام امشب

              عجب از محبت من که در او اثر ندارد

    یک قطره آب خوردم و دریا گریستم

                 من چه می کردم به عالم گر نمی دیدم تورا

              جور عشقش را مکش جانا که بارت بار نیست

مطر با امشبت مخالف می نوازی تار را

              یا که من بسیار مستم یا که تارت تار نیست

                        دل زتنهایی بجان آمد خدا یا همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو

                        ساقیا جامی بمن ده تا بیاسایم دمی

                               صد بار توبه کردم و دیگر نمی کنم

باغ و بهشت و سایه طوبی و قصر حور

                               با خاک کوی دوست برابر نمی کنم

             وز قد و قامتت هر زمان صد قیامت بپا می کنم من

      از این باد ار مدد خواهی چراغ دل بر افروزی

                        خوشا چشمی که بر چشم تو باز است

                       عاشق سوخته را دیدن روی تو خوش است

           تا ب گیسوی تو .خود راز تب وتاب من است

                      تا دل از تو سیر شود بعد برو

         هر که این کار ندانست در این کار بماند

                   کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

                   مرده ایم و همه بیدار شدند